De dag begint na ontbijt en inpakken met een korte rit naar Kolugljufur Canyon. De dag staat in het teken van het bezoek aan de hoofdstad, maar wat ben ik blij dat de reisleiding deze site nog in het programma heeft een gestopt. Een schitterende kloof met heerlijk kolkend water. En alle mogelijkheid om jezelf de Darwin Award te laten verdienen. Maar dat laten we graag aan anderen. Echt indrukwekkend weer.
Vervolgens rollen we in een aantal uren richting de hoofdstad. Onderweg is er nog een koffiestopje, maar vooral het genieten van het veranderende uitzicht langs de ‘1’ rondweg.
Aangekomen in Reykjavik parkeren we de auto bij de beeldbepalende kerk Hallgrímskirkja. Vandaar lopen we richting het toeristische centrum om een broodje te eten bij Braud & Co.
Op zoek naar wat souvenirs lopen we ook nog tegen een 1 mei demonstratie aan. Het is dag van de arbeid, een vrije dag in IJsland. De demonstratie vraagt aandacht voor gelijke rechten en conflictsituaties die er zijn in de wereld. Het was een hele vreedzame toestand. We zagen veel IJslanders, hier en daar vergezeld met hun kleine kinderen.
We proberen een leuk souvenir te vinden met Ijslandse paarden, maar op een of andere reden is dat niet echt een ding. Veel trollen, puffins en andere zaken. Maar het IJslandse paard wordt in de toeristische verkoopwaar niet goed vertegenwoordigd. Uiteindelijk vinden we een mooi t-shirt. We nemen ook nog een leuke mok mee met de kerstkat, voor onze random mokken collectie.
Zo rond vieren lopen we richting Reykjavik Ink voor onze afspraak. Vandaag laten we onze trouwringen vervangen met een een symbool op onze onderarm. Marjolijn laat daarnaast nog ‘Þetta reddast’ op haar bovenarm zetten. We zijn heel blij met het resultaat. Over een paar dagen wordt het eindresultaat beter zichtbaar.
Als afsluiter in de stad eten we nog fish and chips bij Reykjavik Fish, inmiddels een traditie geworden voor ons. Na de dagen buiten de stad is het wel weer even wennen aan de drukte, alhoewel het natuurlijk nog erg rustig is in deze tijd van het jaar.
Na het eten rijden we de auto terug naar Europcar. Dit keer slapen we voor het eerst in het Aurora hotel wat ligt tussen de terminal van KEV en het inleverpunt van de auto. Een afstand die je zou kunnen hinkelen. Morgenochtend vroeg vliegen we terug naar Nederland.
Deze ochtend hebben we om tien uur een afspraak met Anna van Eyjardalsa. We nemen de auto en gaan weer door de toltunnel om bij haar boerderij te komen. Het laatste stuk is een gravel/grind weg waar je volgens de aanduiding 80 mag. Dat vinden we ambitieus, alhoewel er weinig gaten en holen zijn.
We komen iets over tien aan bij een heel schattig boerderijtje. Aldaar zien we drie IJslanders klaar staan. Anna en wat we denken haar vriend/man/mattie lopen er ook. Na een korte uitleg over het rijden op de IJslander, stijgen we op en gaan we op pad.
Anna heeft een boerderij met een grote hoeveelheid grond, maar een goed deel daarvan is ook berghelling waar je als boer over mag fantaseren wat je er mee kan doen. Maar het is in ieder ruim genoeg om buitenritten van meerdere uren over te organiseren. We starten op een stukje weg, maar al snel gaan we van de weg stappen over een hobbelige pad. De paarden zijn dit natuurlijk gewend en verstappen zich de hele rit nauwelijks. Ondertussen verteld Anna dat een van de verhalen over een legendarische trol in de saga’s van IJsland plaatsgevonden zou moeten hebben op haar terrein.
We lopen richting een waterval die op haar terrein ligt. Onderaan de waterval staat een gebouwtje waar duidelijk stroom wordt opgewekt. Een klein deel van de waterstroom wordt in een buis geleid. Met de 100 meter verval die er is, is er genoeg energie om een goed deel van de vallei van stroom te voorzien.
Het is echt schitterend om zo buiten door de natuur te lopen op een paard die duidelijk heel vertrouwd is met de omgeving. Een heel ontspannen rit, waarbij je ruim tijd hebt om rond te kijken, te praten en de omgeving in je op te nemen.
Wat we ook erg aardig vinden, is dat een paar van Anna’s honden de hele rit meelopen. Dat is vast volstrekt normaal als boer dat je honden meegaan, maar wij vonden het leuk. Helemaal als ze ook nog voor de foto onderaan de waterval opgesteld worden.
Verderop de route stappen we langs de oever van de grotere rivier die hier loopt. Op een gegeven moment moeten we een paar meter omhoog en lopen we met de paarden echt langs het randje van de rivier. Daar kijk je toch een meter of wat naar beneden. Maar met het vertrouwen dat de paarden daar vaak lopen, is het dan gewoon mooi en niet spannend. Echt geweldig.
Five stars, would recommend
Godafoss
De boerderij waar we rijden ligt een klein stukje stroomopwaarts van Godafoss. En geen dag in IJsland compleet zonder een bezoek aan een noemenswaardige foss.
De winkel/koffietent is vooral een erg toeristische toestand, met heel veel spullen in de verkoop en ronduit matige koffie. Maar we drinken het. Daarna vlot naar buiten om eens lekker te wandelen en te kijken. De hele wandeling is echt nog geen kilometer en de waterval is zeker leuk om te bezoeken.
We gaan proberen nog bij een andere foss te komen en ondertussen komt onze LuPa uit de tas. We zijn toch ook aardig aan het rijden en dan is gewoon een broodje/banaantje in de auto wel ze praktisch.
We hebben eerst toch het verkeerde adres in de navigatie gezet. Een tweede poging met een andere app, levert een route op maar die eindigt op een gegeven moment op een onverharde weg bij een boerderij. De auto zou het wellicht kunnen, maar we denken dat het niet de bedoeling is dat we die weg echt gaan nemen. Dus we laten het er bij zitten en gaan op weg om in ruim twee uur bij onze volgende overnachting te komen.
Stóra-Ásgeirsá Horse Farm Stay
Onderweg stoppen we bij een benzinestation om te tanken, maar we hopen hier ook nog koffie of een broodje te krijgen. Bij binnenkomst blijkt dat er ook een mini supermarkt aanwezig is, met veel producten die we herkennen van de Bonus. Handig, we slaan gelijk onze slag. Onze slaapplaats ligt waarschijnlijk afgelegen dus dan is het wel zo fijn om al boodschappen in de auto te hebben.
Ook nu eindigt de reis op een gravel/grind weg. Na een paar kilometer rollen we het terrein op van de boerderij waar we vandaag zullen overnachten. Aangekomen worden we al snel begroet door Magnus, die ons de weg op het terrein wijst en ons uitnodigt om ’s avonds te komen kijken bij het voeren van de paarden.
We eten die avond respectievelijk omelet met paprika en roerei op brood. De ‘studio’ die we gehuurd hebben is ongeveer een halve stacaravan, waar je precies genoeg vind om het samen goed te hebben. En het uitzicht op de vallei en de bergen is gewoon geweldig. Zittend op je stoeltje kijk je uit het raam uit op paarden, koeien en een meanderende rivier.
Na het eten gaan we nog kijken in de schuur en daar staan alle IJslanders met de meeste potentie lekker binnen. Magnus voert de paarden en verteld van alles over zijn leven als boer. Wij kroelen met de aanwezige paarden en passen op niet gebeten te worden door de exemplaren die daar niet aan toe zijn.
Magnus verteld dat ze ook nog heel veel paarden buiten hebben lopen. Daar willen we gaan kijken en dat is geen enkel probleem. Als we het hek maar weer goed dichtdoen.
We lopen een stukje het terrein af naar een wei aan de overkant van de grindweg. We worden vergezeld door een van de boerderijhonden. Het hek zit dicht met een touw en dan is het toch handig dat je veel met knopen gedaan hebt. Zo kun je het hek weer precies dichtknopen zoals je het gevonden hebt.
In de wei staat een een kudde van een flink aantal paarden. De meesten kijken de bezoekers van een afstandje aan, maar een klein aantal paarden is nieuwsgierig en komen vrij vlot naar ons toe. Ze laten zich uitgebreid aaien en wij laten ons zonder probleem inpakken. Gelukkig hebben we geen mee koffers waar ze inpassen.
In de toeristische sector kom je veel buitenlands personeel tegen. Maar het lijkt erop dat een interesse in IJslandse paarden tegelijkertijd ook een uitstekende manier is om echte IJslandse mensen te zien en te spreken.
Na het ontbijt zitten we allebei met twee laagjes kleding klaar voor vertrek. Als eerste is er een bezoek aan Dimmuborgir bedacht. Als we daar lekker op tijd aankomen, is het nog behoorlijk uitgestorven. Aan het begin van het park staat een duidelijke routekaart en ook op het terrein zijn de routes uitstekend aangegeven. Je kunt meerdere routes kiezen en combineren. We denken dat we met de rode en de groene route samen het meeste zullen zien.
Dimmuborgir is een lavaveld met veel omhoog stekende stenen en uitstupsels. Met een klein beetje fantasie kun je er van alles in zien en zo is de legende van de trollen die hier zouden wonen waarschijnlijk ontstaan. Op het terrein vind je ook informatie over de Jolasveinar (de kerstjongens), hun moeder Gryla en Jólaköttur, de verschrikkelijke kerstkat. De hele legende heeft zelfs een Nederlandstalige wikipedia pagina:https://nl.wikipedia.org/wiki/Jólasveinar.
In ieder geval een schitterende omgeving om een lekker rondje te lopen. De verschillende routes zijn afwisselend in lengte en in toegankelijkheid. Er is ook een ge-asfalteerd rondje waar je met je rolstoel of kinderwagen van zou kunnen genieten.
Eigenlijk was er het plan om nu een vulkaan te beklimmen (Hverfjall). Maar het waait flink en daar hebben we ervaring mee: niet heel prettig en veilig om dan een onbeschutte klim te doen. Dus die ruilen we in voor iets anders. Wellicht kunnen we er tijdens een toekomstige reis nog eens langs.
Hverir
De volgende stop is Hverir. Een lokatie waar veel geothermische activiteit is. Dit uit zich in pluimen gas uit de grond en pruttelende modderpoelen. In het proces komen materialen van allerlei kleuren kijken, wat kleurrijke patronen oplevert in het landschap. Mooie grijs-blauwe tinten afgewisseld met oranje en geel. Het ruikt ook heel bijzonder, veel zwavellucht. Het gebied is open en heel goed toegankelijk.
Vervolgens stoppen we kort op de parkeerplaats van Leirhnjukur. Hier treffen we nog aanwezige sneeuw die aardig aan het smelten is. Het is het er koud en nat. Dus wellicht ook voor een andere keer. Ook een bezoek aan een waterval slaan we over omdat de weg afgesloten blijkt. Het is hier ‘officieel’ zomer sinds een paar dagen, maar de winter is zeker nog niet helemaal weg. Dus flexibiliteit in je plannen is wel nodig.
Dettifoss en Selfoss
De route naar Dettifoss en Selfoss is leuk en interessant. Geen gebaande paden, maar een geïmproviseerde route, met zicht op stukken pad die waren verzakt of nog bedekt onder sneeuw. Op het parkeerterrein staat een flink berg auto’s, maar zo in het terrein zijn mensen goed verspreid. Het is wel een van de drukkere locaties die we zien vandaag.
Dettifoss is heel indrukwekkend. Wat een enorme watermassa stort daar continu naar beneden. Door de herrie van het kolkende water weet je dat je daar niet in wilt liggen. Selfoss ligt een stukje stroomopwaarts en is iets bescheidener. Maar het is evengoed een hele mooie waterval. Het terrein is verder een mooie kloof met rondom basaltsteen in schitterende kolommen. Een mooi plaatje.
Asbyrgi
We rijden met de auto naar Asbyrgi, een grote kloof ontstaan door smeltwater van een grote gletsjer, heel lang geleden. Rijdend en lopend in de kloof genoeg gelegenheid om je nietig te voelen. De wanden zijn hoog. Volgens de bronnen op Internet op sommige punten wel 100 meter. Imposant!
Op de bodem van de kloof kun je wandelen en op een goed moment loop je dan gewoon in een bos van Naaldbomen. Dat kom je hier dan niet zo vaak tegen. Een echt bosgevoel met bomen en een zachte bodem van mossen en houtresten. Ook moeten hier in het seizoen heel veel verschillende bloemen groeien. Daar is het nu echt nog te vroeg voor, we komen nog zat sneeuw tegen. Het is echt een schitterende plek om lekker te wandelen.
Rijtoer langs de kust
Als afsluiter rijden we langs de kust terug richting Akureyri. We kunnen heel mooi uitkijken over zee en hebben uitzicht op schitterende stukken kustlijn van IJsland. Volgens bronnen zouden de papegaaiduikers terug moeten zijn in IJsland, maar die hebben het noordwesten zo te zien nog niet bereikt. We hebben ook nog even over zee getuurd, maar niet per ongeluk een walvisje kunnen spotten.
We kopen wat ingrediënten in de Bonus wat we in het appartement omtoveren in een maaltijd.
Wat blijft water toch een magisch goedje, waar je net als met vuur met je ogen in kan blijven verdwalen. Dat gaan we dan ook zeker weer doen tijdens deze reis.
Maar de eerste stop is een thermische bron met de naam Deildartung. Hier komt kokend water aan de oppervlakte, wat door de IJslanders wordt ingezet om een aantal gemeenschappen in de buurt te voorzien van warmte. Dus je kijkt naar een huisje met een technische installatie, maar daaromheen kun je nog steeds prima kijken naar opkolkend water. Het volume zal natuurlijk in de installatie veel hoger liggen, maar voor het effect maakt het niet veel uit.
We zien borrelend water, waarschuwingsbordjes dat het toch vooral ff-ing heet is en veel stoom. Dat de ijslanders zoveel gratis hitte tot hun beschikking hebben, is toch wel een enorm plusplunt van dit eiland. Het is in de winter vast heel koud buiten, maar de huizen zijn allemaal helemaal warm en heet water is overal beschikbaar, ook op bijvoorbeeld toiletten.
Maar watervallen dus, dat was de volgende bedachte stop. Marjolijn had er uit het enorme aanbod een paar uitgekozen. Als leuke stop onderweg naar Akureyri en natuurlijk omdat watervallen echt supertof zijn. Marjolijn heeft gelukkig gezorgd voor een prima lijst van bestemmingen. Want de naamgeving is soms echt uitdagend voor een niet-IJslander. En probeer het nog maar eens te vinden met spelfoutjes in de naam in je navigatie app. Accuratesse is wel noodzakelijk. We rijden nu door naar de parkeerplaats bij ‘Hraunfossar’ en ‘Barnafoss’. Daar aangekomen rond kwart voor tien: volkomen uitgestorven. Het cafe wat er bij hoort waar we koffie hoopten te krijgen: volkomen uitgestorven. Wel lekker rustig!
Al snel leren we dat het cafeetje vanaf tien uur open zou moeten gaan. Misschien gewoon een uitbater die om een minuut voor tien alles snel aanzet en aan de slag gaat. We gaan toch eerst de watervallen bekijken en nog een beetje rondlopen. En we hebben de site dus helemaal voor onszelf. Lekker hoor. Sowieso als je buiten wat in IJsland de ‘Golden Circle’ genoemd wordt komt, dan is de kans dat je het als Nederlander druk vind zo’n beetje nihil.
We genieten van het stromende water en het uitzicht. Alles is mooi en wijds en dynamisch. In de zomer zou de rivier ook blauwig van kleur kunnen zijn, nu is het bruin van het sediment. Vast iets met smeltwater enzo. Als we zo’n beetje uitgekeken zijn, spotten we de eerste andere bezoekers verderop. Wanneer we vervolgens teruglopen naar de parkeerplaats brand er inmiddels licht in het cafe. Toch nog koffie! Met homemade cookies ook nog, lekker!
Gabrok Krater
We gaan een stuk rijden richting Akureyri, maar stoppen een eind verder nog voor ‘Grábrók’. Een oude krater die je kan beklimmen door ruim zeshonderd treden te nemen. Het is maar bij vlagen stijl en dus eigenlijk heel goed te doen. Ook de kwaliteit van de trappen zijn voor wat we gewend zijn in IJsland uitstekend. De wandelstokken konden in de tas blijven.
Reykjafoss
Nog een stuk verder gereden, stoppen we bij ‘Reykjafoss’. Ook een mooie waterval, waarbij de toegang over privéterrein blijkt te lopen. Er is een manege, wat sanitaire voorzieningen en een ruime parkeerplaats. Maar met het verzoek om contant of via de QR code bij te dragen in de kosten.
We hebben een korte tocht richting de waterval die voor ons bovenwinds ligt. We voelen spetters, waarbij het niet geheel duidelijk is of dit spatwater of hemelwater is. Het is echt maar een beetje en zo nu en dan zien we ook een zonnestraal. Prima te doen zo.
De hoeveelheid water die op deze lokatie naar beneden stort is weer imposant kolossaal. Als waterliefhebbende Hollander mis je dat toch wel in je eigen omgeving. Maar gelukkig kunnen we het gewoon opzoeken.
Zo tegen het eind van de middag rollen we Akureyri in. We tanken bij de ‘N1’ en halen nog wat spullen voor ontbijt voor morgen bij de Bonus met dat leuke varkentje als logo. De komende twee nachten verblijven we in een appartement van K16 apartments.
We hebben een geweldige dag gehad, met schitterende uitzichten, ook vanuit de auto. En dat op een verder heel rustige ‘1’ route, de rondweg van IJsland
Deze reis was bedacht als ‘IJsland najaar 2025’, waarbij Puck tijdens de herfstvakantie lekker op ponykamp zou gaan. Marjolijn en Eelco zouden vervolgens een paar dagen in IJsland vertoeven en dan een beetje de kant op van Akureyri. Door een verder niet te noemen opgelopen botbreukje, hebben we het geheel een halfjaartje doorgezet.
En daar zijn we dan. Dit keer geen blokkerende verrassingen. Inchecked en wel op Schiphol aan de koffie. Het is maandag 27 april 2026, we hebben een halve koningsdag gevierd. Vervolgens hebben we Puck bij opa en oma Delft kunnen brengen. Zij zorgen dat Puck morgen op tijd bij manage Oostmoer staat voor haar ponykamp.
We zitten al weken af te tellen, geholpen door de Countdown app op onze telefoon. We zijn gek van IJsland en we vinden het heerlijk om even samen helemaal weg te zijn. De vorige keer dat we dit samen konden doen was ook echt geweldig uitgepakt.
Om iets over vijf in de middag zitten we klaar voor vertrek voor een Icelandair vlucht naar Kevlavik. Onderweg in de vliegende bus kijken we naar de aanwezige schermpjes hoe hoog we hangen en hoe ver we al zijn. Ondertussen kijkt de een naar Lord of the Rings op de iPad, de ander leest het zelfhulpboek voor Tradwives. Deze laatste is natuurlijk in werkelijkheid een literaire thriller met als hoofdpersoon iemand die zich op social media voordoet als #tradwife. Maar door de titel ‘Het geheim van de tradwife’ door sommigen volkomen onterecht opgevat als zelfhulpboek.
Onderweg hebben we aan de andere kant van het vliegtuig uitzicht op een jong gezinnetje met te schattige baby. #supercute
Eenmaal geland op Kevlavik is het daar kei-rustig. Ook wordt er nog steeds driftig verbouwd, maar we zien dat sommige stukken inmiddels een eind zijn. We lopen door de nieuwe winkels over het ‘Ikea pad’ en weten onze koffers vlot terug te vinden op de band die al helemaal gevuld blijkt. Doorgelopen naar de hoek waar de autoverhuur zit, blijkt dat de verbouwingsdrift daar is aangekomen, maar zeker nog niet afgerond is. Maar er is wel een nieuwe queueing systeem waarbij je een nummertje trekt voor een specifieke autoverhuurder en dus niet meer letterlijk in de rij hoeft staan. Top.
Onze gehuurde Rav 4×4 blijkt in realiteit een enorme Mitsubishi Outlander te zijn geworden. Kunnen we ook prima in rijden. Het is even wennen aan all rijassistenten die wel wat prominent aanwezig zijn, maar al vlot is het allemaal vertrouwd. Met een mooie auto die nog geen 5000 km op de teller heeft, zijn we door Europcar weer prima voorzien. Puntje van aandacht is wel het eigen risico op huurauto’s. Dit is standaard voor Nederlandse begrippen een vrij hoog bedrag en het is ons nu volkomen onduidelijk of we wel of niet de extra dekking hebben afgenomen. We mikken er maar op dat we het niet echt te weten hoeven te komen.
Voorbereiding
De reisleiding heeft van tevoren al allerlei ideeën verzameld wat we willen zien en waar we dat kunnen vinden. Daar zijn we een paar jaar geleden mee begonnen op vakanties, omdat we merken dat dit last minute onderweg doen vaak minder goed uitpakt. Je bent dan misschien al moe, de wifi blijkt tergend traag of je bent gewoon te laat om nog te reserveren. Dus tegenwoordig zit Marjolijn al weken van tevoren een beetje rond te kijken en pinnetjes te zetten op Google Maps. Dit werkt voor ons heel goed, ook de voorpret van wat we hopen te zien.
De eerste overnachting
De reisleiding heeft uiteraard ook voor overnachtingen gezorgd en de eerste is in Hotel Varmaland. In de compacte kamer worden we begroet door een foto van een groepje vrouwen in wat lijkt een verpleegsters outfit. De volgende ochtend leren we op Wikipedia dat dit net anders ligt. Varmaland is begonnen als plek waar vrouwen konden leren goede huisvrouwen te zijn. Toch die #tradwives.
Gisteren hebben we afscheid moeten nemen van onze allerliefste BernerBeer. Bobbi werd de laatste dagen ineens steeds zieker. Aangekomen bij de dierenarts bleek er niets meer aan te doen. Dus konden we haar alleen nog een zachte uitweg geven.
Afgelopen voorjaar/zomer hebben we een tuinontwerp laten maken. De nieuwe tuin gaat beginnen met een takkenril om zo een redelijke natuurlijk afscheiding te vormen van de tuin aan de achterzijde.
We gaan met de tuin ook voor het Ikea effect, dus delen gaan we zelf doen. De takkenril was ingeschat als een geschikt klusje.
Voor een takkenril heb je natuurlijk ook veel takken nodig. Dit kwam handig samen met de bomen van de buren die nodig aan uitdunning toe waren. Dus de bomen van de buren werden eerst gesnoeid en het resultaat bleef achter in onze tuin.
Gisteren hebben we twee rijen palen geplaatst en zijn nu nog bezig om al het snoeihout netjes in de ril te krijgen. Maar we zijn nu al heel tevreden met de resultaten.
In de ochtend was er zeilles voor Puck en paardrijles voor Marjolijn (ja gewoon thuis bij Manage Oostmoer, voordeel van zo dicht op huis op vakantie gaan). Eelco hing de huisman uit en bracht de vuilniszak weg en maakte dit keer alvast de pastasaus, zodat we vanavond wel pasta zouden kunnen eten.
Naar Veere
Onderweg naar Veere met de boot ondertussen wel de zeilen naar beneden gedaan er staat GEEN wind dus nu op de motor verder
Net een lekker ijsje gegeten in Veere en we zijn langs de snoepwinkel :oma’s snoepwinkel geweest nog een huis gezien die helemaal begroeit was (het zouden je buren maar zijn zei Marjolijn🤭)
Zeilles
Ondertussen heb ik al een paar zeillessen in de Topaz erop zitten de eerste les was er bijna geen wind dus fijn om mee te beginnen en weer de basis van het zeilen te beoefenen dus overstag gaan de windroos en gijpen enzovoort. De tweede les dinsdag was er een harde woei dus konden we goed oefenen met hangen voor de rest hadden we toen niet zoveel gedaan omdat er zo harde wind was vandaag (woensdag) was er meer wind dan de eerste dag maar minder dan de tweede dus we hebben weer lekker kunnen oefenen. Ook hebben we voor het eerst aangelegd bij een steiger dat ging super 👍🏻 goed
Terug naar de Schotsman
Op de terugweg naar de Schotsman was nog gelegenheid om vast te stellen of het oude zouttablet uit het opblaasbare reddingsvest echt vervangen had moeten worden. Werkte nog prima! Toch leuk en leerzaam om een keer in werking te zien 🙂
Waterki II
Puck kan er geen genoeg van krijgen en heeft van haar eigen zakgeld nog een uur skiën geregeld. Wij supporten vanaf het terras, capo onder handbereik
(de tekst op deze pagina komt deels van Puck, deels van Eelco)
Vandaag zou qua wind de beste dag worden, in ieder geval in de middag. In de ochtend zou er ook wel een lekker briesje zijn. Dus prima gelegenheid om het water op te gaan.
In de middag had Puck al zeilles op de Topaz in de agenda, maar ’s ochtends nog geen klap te doen. Daarom had ik de avond ervoor alvast een paar uur een Topaz gehuurd in de ochtend. Om samen met Puck mee te gaan zeilen.
Het is me een beetje ontgaan wanneer ik zelf voor het laatst op zo’n kleine sportief bootje zat, Vermoedelijk toen we de eigen bootjes van de hand hebben gedaan een aantal jaar geleden.
De Topaz bleek een prima boot om ook met een volwassene en een kind op te gaan zeilen. Er was geen enorme wind, maar zo nu en dan waren er leuke vlagen.
En dan was er het moment dat Puck verklaarde nog nooit geoefend te hebben met omslaan. Voor ze het zelf doorhad lag ze in het water met de boot op zijn kant voor de Praktijkles. Ik heb echt maar heel weinig nodig om alles in het water te laten vallen 🙂
Heel mooi was wel dat zodra we weer zaten, er nog een foutje werd gemaakt, waardoor we heel snel weer omlagen. Met windkracht weinig dus. Hard gelachen, lol gehad, doel bereikt!
Ondertussen had Marjolijn de honden uitgelaten, waarbij onze Golden Retriever ook nog lekker had kunnen badderen in het meer. Vind ze fijn. Dat gaat allemaal wat langzamer en voorzichtiger dan in haar jonger jaren, maar Benthe blijft een waterhond.
Na lunch was er voor Puck dus de zeilles. Marjolijn en ik vertrokken met de Valk voor een lekker stukje laveren richting Veere, met de zuid-oosten wind tegen.
Na een paar slagen hadden we de haven in zicht en op zo’n doordeweekse dag in het staartje van het seizoen, was de ligplaats niet eens heel ingewikkeld te vinden. Uiteindelijk zijn we dubbel gaan liggen met een andere boot van ons verhuurbedrijf, maar met passen en meten hadden we ook direct aan de steiger kunnen liggen.
Op de dinsdag natuurlijk de historische markt in Veere en die was erg vertrouwd. We konden zelfs voorspellen welke ambachtswerker op welk plekje zou zitten. De outfits van de mensen blijven toch altijd wel aardig.
We hebben nog wat nieuwe koffiemokken gekocht, een capo op een terras genoten en zijn geëindigd bij de ijsboer tegenover de Campveerse toren voor een wafel en ijs. Dat vinden wij nog steeds erg goed daar.
De terugreis naar de Schotsman verliep prima. De wind was inmiddels wel gedraaid naar zuid-west. Er moesten daarom nog een paar slagen worden gemaakt, terwijl ik een mooi voor-de-winds koersje had voorgehouden aan Marjolijn.
Niemand was bereid om de pasta te gaan koken ’s avonds, dus dat werd de Brasserie voor eten.
We hebben de avond gevuld met een leuk potje Monopoly in het huisje.
Vanaf vandaag komt de vakantie helemaal in thema bootjes bootjes bootjes
De komende dagen heeft Puck afwisselend in de ochtend en in de middag zeilcursus op de Topaz bij het Sailcollege hier aan het meer. Net als al onze oudere kinderen krijgt Puck de kans om hier te leren zeilen. Eerder heeft ze al een cursus op de Optimist gegaan, nu is ze inmiddels oud en groot genoeg om de stap naar de Topaz te maken. Dit is een sportieve tweemansboot waar je naast een grootzeil ook een fok hebt.
Vanmorgen dus de eerste les en ze bleek in een groepje van totaal vijf kinderen te zitten: drie jongens en twee meiden.
Terwijl Puck bezig ging met haar eerste les, namen wij de gehuurde Valk in ontvangst. Deze hebben we tot en met donderdag gehuurd, zodat we naar behoefte lekker kunnen varen. Zin in 🙂
Na nog een kopje koffie hebben we de Valk uit de box gehaald en opgetuigd. Het was echt heel rustig weer, net niet windstil. Windkracht twee. Voor Marjolijn ideaal om eens rustig wat te proberen.
Ondertussen probeerden we ook nog wat foto’s te maken van Puck op zeilles. Dat had vast beter gegaan als iemand een echte lens had ingepakt 🙂 We hebben toch wel wat kunnen maken met de mobiele telefoon.
Inmiddels was Adri zover dat hij zijn foto’s van het Aquapark bezoek gisteren klaar had en met ons deelde via de Wolk. Die had wel zijn echte lens mee gehad, dus daar zijn hele leuke actie foto’s uitgekomen 🙂
Rond lunch kwamen Adri en Karin nog naar de Schotsman en hebben we geluncht. Daarna is Puck lekker gaan Kajakken met Karin. Marjolijn en ik hebben nog wat gezeild, de wind was inmiddels nog net een tikje lichter dan in de ochtend.
Aan het eind van de middag gingen Puck en Karin ook nog even mee. Dat is geëindigd met Puck achter de boot, terwijl we op het buitenboordmotortje terug pruttelden naar de haven.
